Nie pami─Ötasz has┼éa?

Miejsca modlitw Koronk─ů

dolno┼Ťl─ůskie kujawsko-pomorskie lubelskie lubuskie ┼é├│dzkie ma┼éopolskie mazowieckie opolskie podkarpackie podlaskie pomorskie ┼Ťl─ůskie ┼Ťwi─Ötokrzyskie warmi┼äsko-mazurskie wielkopolskie zachodniopomorskie

Wybierz sw├│j region i zobacz innych modl─ůcych w swoich okolicach i nie tylko

INTRONIZACJA - szansa dla Polski

 

INTRONIZACJA – szansa dla Polski

ks. Tadeusz Kiersztyn

W grudniu 2006 roku na naszych oczach, w debatach telewizyjnych, w radiu i w prasie rozegra┼é si─Ö prawdziwy dramat – s─ůd nad Panem Jezusem, czy Parlament mo┼╝e Go og┼éosi─ç Królem Polski, czy nie? Adwokaci diab┼éa starali si─Ö storpedowa─ç projekt uchwa┼éy o nadanie Panu Jezusowi tytu┼éu – Jezus Król Polski, zg┼éoszony przez 46 pos┼éów z LPR, PiS, PSL i jednego pos┼éa niezrzeszonego, miotaj─ůc zarzuty, obelgi, a nawet argumenty eologiczne…

Tej grupie osób przewodzili Wojciech Olejniczak i Joanna Senyszyn, Marek Zaj─ůc, Marcin Przeciszewski, Jaros┼éaw Gowin, Tomasz Terlikowski, Przemys┼éaw Gosiewski, Janusz Kochanowicz i wielu innych polityków, dziennikarzy i uczonych. W sukurs po┼Ťpieszyli im liberalni biskupi, szermuj─ůc argumentami zrodzonymi na glebie modernizmu, ┼╝e Pan Jezus jest Królem w niebie, a je┼Ťli schodzi na ziemi─Ö to tylko po to, by panowa─ç nad ludzkim sercem, zadawalaj─ůc si─Ö w pe┼éni ta male┼äk─ů cz─ůstk─ů ludzkiej rzeczywisto┼Ťci. Tym g┼éosem pe┼énym oburzenia na inicjatyw─Ö katolickich pos┼éów nadania Panu Jezusowi tytu┼éu Jezus Król Polski przemawiali w mediach biskupi: Tadeusz Goc┼éowski, Tadeusz Pieronek, Leszek S┼éawoj-G┼éód┼║, Józef ┼╗yci┼äski. Wtórowali im ksi─Ö┼╝a, którzy ju┼╝ zrobili lub dopiero robi─ů karier─Ö w ┼Ťwiat┼éach jupiterów: Bock, Kazimierz Sowa, Indrzejczyk, Oszajca i kilku inncych. W┼Ťród ┼Ťwieckich i duchownych powstali jednak obro┼äcy Jezusa Króla Polski, kórym w mediach przewodniczy┼é Artur Górski oraz legendarny kapelan Solidarno┼Ťci, przyjaciel S.B. Jerzego Popie┼éuszki, ks. Stanis┼éaw Ma┼ékowski. Tym samym g┼éosem przemawiali Artur Zawisza i Antoni Macierewicz. By dope┼éni─ç obrazu zgrozy tej sceny s─ůdu nad Jezusem Królem Polski, nale┼╝y wspomnie─ç i o tych, którzy milczeli, udaj─ůc postronnych. Niestety do nich w pierwszym rz─Ödzie zaliczy─ç trzeba Radio Maryja, TV Trwam i Nasz Dziennik. Ten spór o tytu┼é Jezusa Króla Polski poprzedza batali─Ö o ogóln─ů Intronizacj─Ö Jego Osoby w naszym Narodzie. Batalia o Intronizacj─Ö, jak z powy┼╝szego wida─ç, mo┼╝e przybra─ç jeszcze bardziej dramatyczny wymiar i dlatego spróbuj─Ö dzieciom wiernym Bogu i Ojczy┼║nie ukaza─ç przyczyny tego stanu rzeczy, a tak┼╝e wyja┼Ťni─ç, co nale┼╝y rozumie─ç przez termin Intronizacja, czym jest Akt Intronizacyjny i o co w nim chodzi. W ko┼äcu uka┼╝─Ö dlaczego do Aktu Intronizacji zostali┼Ťmy przez Boga jako Naród wezwani i dlaczego od dokonania tego aktu uzale┼╝nia Pan Bóg nasze ocalenie.

Trudno┼Ťci z w┼éa┼Ťciwym rozumieniem Intronizacji

W┼éa┼Ťciwe rozumienie Intronizacji jako aktu religijnego, nie jest ┼éatwe, gdy┼╝ pod tym has┼éem pojawi┼éo si─Ö w przesz┼éo┼Ťci wiele ró┼╝nych praktyk oraz z┼é─ůczono z nim ró┼╝ne tre┼Ťci. Wszystko to sprawi┼éo, ┼╝e wokó┼é Intronizacji panuje spory zam─Öt poj─Öciowy. Powszechnie uto┼╝samia si─Ö Intronizacj─Ö Jezusa Króla z Aktem po┼Ťwi─Öcenia si─Ö Jego Sercu lub dokonuje si─Ö Intronizacji Naj┼Ťwi─Ötszego Serca Jezusa, co z punktu teologicznego i Objawienia Bo┼╝ego jest absolutnie nie do przyj─Öcia. To pomieszanie znacze┼ä i poj─Ö─ç nast─Öpowa┼éo stopniowo pod koniec XIX w. i na pocz─ůtku XX w., i dotrwa┼éo do chwili obecnej. Od razu nale┼╝y stwierdzi─ç, ┼╝e Kult Serca Jezusa od Intronizacji Jezusa Króla ró┼╝ni si─Ö co do istoty tak, jak Uroczysto┼Ť─ç Naj┼Ťwi─Ötszego Serca ró┼╝ni si─Ö od Uroczysto┼Ťci Chrystusa Króla Wszech┼Ťwiata. Kult Serca Jezusa, przekazany Ko┼Ťcio┼éowi przez ┼Ťw. Ma┼égorzat─Ö Mari─Ö Alacoque (1647-1690), nie wspomina i nie zawiera ┼╝adnych odniesie┼ä do Intronizacji (por. encyklik─Ö Piusa XII o Kulcie Serca Jezusowego – Haurietis Aquas). Jest on ┼Ťci┼Ťle z┼é─ůczony z Kultem Eucharystii i polega na wezwaniu do odwzajemnienia mi┼éo┼Ťci Bogu poprzez osobiste lub zbiorowe po┼Ťwi─Öcenie si─Ö Naj┼Ťwi─Ötszemu Sercu Jezusa. Kult Serca Jezusa odnosi si─Ö ponadto do cz─Ö┼Ťci Cia┼éa Jezusa, cho─ç najchwalebniejszej, jak stwierdza to papie┼╝ Pius XII we wspomnianej encyklice, a Serce w tym znaczeniu jest znakiem (symbolem) mi┼éo┼Ťci Trójcy ┼Üw. do cz┼éowieka. Natomiast Akt Intronizacyjny odnosi si─Ö do Kultu Jezusa Króla i stanowi sam─ů istot─Ö Objawienia, gdy┼╝ Bóg od pocz─ůtku objawia si─Ö w Starym i Nowym Testamencie jako Król. Intronizujemy zatem nie cz─Ö┼Ť─ç Cia┼éa, ale ca┼é─ů Osob─Ö. Wobec Boga, objawiaj─ůcego si─Ö jako Króla ca┼éego stworzenia, Intronizacja jest aktem wiary, wyra┼╝onym indywidualnie lub zbiorowo, który poci─ůga obowi─ůzek uznania w ┼╝yciu osobistym lub narodowym królowania Jezusa, a zatem obejmuje ca┼é─ů dzia┼éalno┼Ť─ç religijn─ů Ko┼Ťcio┼éa, jak równie┼╝ ca┼éy porz─ůdek ┼Ťwiecki pa┼ästwa (por. encyklika Piusa XI o ustanowieniu ┼Üwi─Öta Chrystusa Króla Wszech┼Ťwiata – Quas primas). Z tych ju┼╝ kilku rozró┼╝nie┼ä wynika jasno, jak bardzo myln─ů i nieuzasadnion─ů jest praktyka Intronizacji Naj┼Ťwi─Ötszego Serca Pana Jezusa. W zamys┼éach Bo┼╝ych Kult Serca Jezusa by┼é ostatni─ů szans─ů dana ludzko┼Ťci, by zachowa┼éa z Bogiem swe wi─Özy mi┼éo┼Ťci zgodnie z pierwszym przykazaniem. Ta cz─ůstka Ko┼Ťcio┼éa katolickiego, która ┼╝ywi┼éa si─Ö Kultem Serca Jezusa (zw┼éaszcza w XVIII i XIX wieku), najlepiej zosta┼éa przygotowana do obrony cywilizacji chrze┼Ťcija┼äskiej i Królestwa Bo┼╝ego w narodach ochrzczonych, przed rodz─ůcymi si─Ö w dobie o┼Ťwiecenia ideologiami i instytucjami, jawnie d─ů┼╝─ůcymi do obalenia i wymazania ze ┼Ťwiadomo┼Ťci ludzkiej dogmatów wiary. Fala buntu lucyferycznego, jaka przetoczy┼éa si─Ö przez ca┼éy ┼Ťwiat od Rewolucji Francuskiej po II. wojn─Ö ┼Ťwiatow─ů (i do dzi┼Ť narasta), jest nienawistnym buntem przeciw Bogu i Jego panowaniu, które uwidacznia si─Ö w Jezusie Królu. W tej sytuacji osoby uformowane przez Kult Serca Jezusa by┼éy mo┼╝e jedyn─ů si┼é─ů zdoln─ů oprze─ç si─Ö wrogiej propagandzie i na tyle kochaj─ůc─ů Boga, by stan─ů─ç do heroicznej walki w obronie Jego Królestwa, a┼╝ do z┼éo┼╝enia ofiary ze swego ┼╝ycia. Wystarczy wspomnie─ç o bohaterskiej Wandei, o ludzie wie┼Ťniaczym, który pod sztandarami Naj┼Ťwi─Ötszego Serca Jezusa ruszy┼é w obronie wiary do nierównej walki z odcz┼éowieczonymi hordami wojsk Rewolucji Francuskiej lub o meksyka┼äskich cristeros, którzy w latach dwudziestych XX w. chwycili za bro┼ä w obronie Królestwa Bo┼╝ego przed anty-porz─ůdkiem zaprowadzanym przez maso┼äski rz─ůd Meksyku. Cristeros umierali z okrzykiem: Niech ┼╝yje Chrystus Król! Trzeba bardzo kocha─ç Boga, by nie troszczy─ç si─Ö o w┼éasne ┼╝ycie i o doczesny sukces, a o Królestwo Bo┼╝e. Tej mi┼éo┼Ťci uczyli si─Ö ludzie przez praktyki Kultu Serca Jezusa. Dlatego w czasie, gdy zdradza┼éy Chrystusa miliony ludzi ochrzczonych, przechodz─ůc do obozu wroga, w czcicielach Serca Jezusa papie┼╝e XIX i pierwszej po┼éowy XX wieku widzieli obro┼äców Królestwa Bo┼╝ego, co mylnie interpretuje si─Ö jakoby papie┼╝e uto┼╝samiali królowanie Jezusa z Kultem Jego Serca. W 1925 roku papie┼╝ Pius XI, aby ukaza─ç najwa┼╝niejsza prawd─Ö o Jezusie Synu Bo┼╝ym, prawd─Ö tak star─ů jak chrze┼Ťcija┼ästwo, a zapowiedzian─ů przez proroków Starego Testamentu, ustanawia ┼Üwi─Öto Chrystusa Króla. Niezamierzonym skutkiem tych obronnych dzia┼éa┼ä Ko┼Ťcio┼éa by┼éo zlanie si─Ö w mentalno┼Ťci rzesz wiernych Kultu Serca Jezusa i prawdy o królowaniu Jezusa nad narodami ┼Ťwiata w jedn─ů tre┼Ť─ç. I cho─ç czym innym jest Kult Serca Jezusa, i czym innym jest Intronizacja, czyli uznanie Jezusa swym Królem przez jednostk─Ö lub naród, z czasem coraz bardziej upowszechnia┼éa si─Ö zbitka poj─Öciowa Intronizacja Naj┼Ťwi─Ötszego Serca Jezusa teologicznie ca┼ékowicie nieuzasadniona. Wiadomym jest, ┼╝e ┼╝aden papie┼╝ nie u┼╝y┼é terminu Intronizacja Serca Jezusa i nigdy nie z┼é─ůczy┼é w jedno tych dwóch oddzielnych kultów. Wiadomym jest te┼╝, ┼╝e termin Intronizacja Serca Jezusa wynalaz┼é o. Mateo propaguj─ůcy na pocz─ůtku XX w., g┼éównie w krajach Ameryki ┼üaci┼äskiej, w ramach Kultu Serca Jezusa, Dzie┼éo Osobistego Po┼Ťwi─Öcenia si─Ö Rodzin Sercu Jezusa, ale nazywaj─ůc je Dzie┼éem Intronizacji Serca Jezusa. Dla o. Mateo ta zmiana nazwy oznacza┼éa, ┼╝e rodziny po┼Ťwi─Öcaj─ůce si─Ö Sercu Jezusa intronizuj─ů, to znaczy zawieszaj─ů w swym mieszkaniu na honorowym miejscu obraz Serca Jezusa, by go otoczy─ç czci─ů i mi┼éo┼Ťci─ů. Przez wprowadzenie s┼éowa intronizacja o. Mateo chcia┼é podkre┼Ťli─ç wag─Ö aktu zawieszenia obrazu, ┼╝e odt─ůd w danej rodzinie panuje mi┼éo┼Ť─ç Serca Jezusa. To wprowadzenie s┼éowa intronizacja do praktyki po┼Ťwi─Öcenia si─Ö Naj┼Ťwi─Ötszemu Serca Jezusa, w pobo┼╝no┼Ťci ludowej formowanej przez kaznodziejów, z czasem zacz─Ö┼éo nabiera─ç nowego znaczenia, niestety zacieraj─ůc ró┼╝nic─Ö pomi─Ödzy Intronizacj─ů Jezusa Króla jako Osoby, a po┼Ťwi─Öceniem si─Ö Jego Sercu. St─ůd powsta┼éo pomieszanie kultów i ich tre┼Ťci, które w zamy┼Ťle Bo┼╝ym s─ů odr─Öbne. Poniewa┼╝ Kult Serca Jezusa i Akt Intronizacji dotyczy tej samej Osoby, mog─ů wyst─Öpowa─ç razem, lecz nie nale┼╝y ich z sob─ů uto┼╝samia─ç, to znaczy nie mo┼╝na sprowadza─ç Aktu Intronizacji Jezusa Króla do praktyki Kultu Jego Serca i nie mo┼╝na, dokonuj─ůc Aktu Intronizacji, intronizowa─ç Jego Naj┼Ťwi─Ötsze Serce. Intronizacja Naj┼Ťwi─Ötszego Serca Jezusa jest zatem powa┼╝nym b┼é─Ödem doktrynalnym, gdy┼╝ intronizuj─ůc symbol Mi┼éo┼Ťci, jakim jest Naj┼Ťwi─Ötsze Serce Jezusa, nadaje mu si─Ö cechy osobowe, a tym samym pomniejsza si─Ö rang─Ö Intronizacji Jezusa Króla jako Osoby i zaciemnia si─Ö prawd─Ö dogmatyczn─ů o Nim. Ponadto Intronizacja Serca Jezusa, nie znajduj─ůc uzasadnienia ani w Kulcie Serca Jezusa ani w Objawieniu, jawi si─Ö jako niejasna forma pobo┼╝no┼Ťci ludowej.

Intronizacja Jezusa Króla znakiem sprzeciwu

Chocia┼╝, jak to poni┼╝ej wyka┼╝─Ö, korzenie Intronizacji Jezusa Króla si─Ögaj─ů pocz─ůtków stworzenia i akt ten znajduje uzasadnienie w ca┼éym Objawieniu, to jednak zechcia┼é Pan Bóg pos┼éu┼╝y─ç si─Ö S.B. Rozali─ů Celakówn─ů, by skierowa─ç do Polski i do wszystkich narodów ┼╝─ůdanie dokonania przez nie w obecnym czasie Intronizacji Jezusa Króla (w dalszej cz─Ö┼Ťci artyku┼éu zostanie wyt┼éumaczone dlaczego akurat w┼éa┼Ťnie teraz sprawa Intronizacji Jezusa Króla jest spraw─ů najwa┼╝niejsz─ů i jedynym ┼Ťrodkiem naszego ocalenia). Jednak┼╝e Rozalia nie pos┼éuguje si─Ö precyzyjnym j─Özykiem teologicznym i cz─Östo nie jest w stanie w┼éa┼Ťciwie zwerbalizowa─ç tre┼Ťci otrzymywanych przes┼éa┼ä. St─ůd tak┼╝e u niej wyst─Öpuje charakterystyczne dla tego okresu czasu pomieszanie poj─Ö─ç; zamiennie u┼╝ywa Intronizacji Serca Jezusa oraz Intronizacji Jezusa Króla. Dlatego potrzebne jest gruntowne studium naukowe nad jej tekstami, by ods┼éoni─ç istot─Ö zleconej jej misji od nalecia┼éo┼Ťci mentalno┼Ťciowych, kulturowych i dewocyjnych czasu, w którym ┼╝y┼éa. Tymczasem osoby anga┼╝uj─ůce si─Ö w dzia┼éania na rzecz Intronizacji i powo┼éuj─ůce si─Ö na pos┼éannictwo Rozalii nie maj─ů ani dost─Öpu do materia┼éów ┼║ród┼éowych, ani odpowiednich kwalifikacji, co nieuchronnie prowadzi do nielogicznych konkluzji, np. wzywa si─Ö wiernych do Intronizacji Serca Jezusa, a zarazem Jezusa og┼éasza si─Ö Królem. Temat powy┼╝szy b─Ödzie szczegó┼éowo rozwa┼╝any na kolejnych spotkaniach formacyjnych Polskich Ró┼╝. Dodatkowe ┼║ród┼éo zamieszania wokó┼é Intronizacji powstaje st─ůd, ┼╝e w Ko┼Ťciele propaguje si─Ö intronizacj─Ö Pisma ┼Üwi─Ötego, pascha┼éu, obrazu Jezusa Mi┼éosiernego, relikwii ┼Ťw. Andrzeja Aposto┼éa (intronizacja dokonana przez kard. Józefa Glempa), Krzy┼╝a, obrazu ┼Ťw. Józefa w rodzinach, a nawet czcigodnych ss. Karmelitanek, relatywizuj─ůc w ten sposób istot─Ö Intronizacji i jeszcze bardziej w ┼Ťwiadomo┼Ťci wiernych zaciemniaj─ůc w┼éa┼Ťciwe jej znaczenie. Wiele do my┼Ťlenia daje fakt, ┼╝e w tym szerokim nurcie intronizowania wszystkiego i wszystkich nie ma jedynie miejsca na Intronizacj─Ö Chrystusa Króla. Te dzia┼éania s─ů celowe, promowane przez liberalnych teologów, strzeg─ůcych zasady demokratyzmu tak┼╝e w Ko┼Ťciele i dialogu z judaizmem, z czym k┼éóci si─Ö królowanie absolutne i wszechogarniaj─ůce jedynego Króla ludzko┼Ťci. Ulegaj─ůc tym wp┼éywom, wielu ludzi nale┼╝─ůcych do Ko┼Ťcio┼éa twierdzi, ┼╝e nie nale┼╝y dokonywa─ç Intronizacji argumentuj─ůc, ┼╝e Pan Jezus nie wybra┼é tronu, lecz krzy┼╝ i nie wybra┼é korony chwa┼éy, lecz koron─Ö z cierni. Ludzie ci ch─Ötnie widz─ů Jezusa Króla jedynie na krzy┼╝u i z koron─ů cierniow─ů na g┼éowie, zapominaj─ůc o Jego zmartwychwstaniu i o Jego wst─ůpieniu na tron po prawicy Boga Ojca. Nie mniej przewrotne, bo sprzeczne z Objawieniem i Tradycj─ů, jest przypisywanie intencji czysto politycznych d─ů┼╝eniom o uznanie przez Intronizacj─Ö Jezusa Królem Polski; w podtek┼Ťcie wyra┼╝a si─Ö przekonanie o wykorzystywaniu Intronizacji dla osobistych korzy┼Ťci polityków i ich partii. Na tej podstawie z góry wykre┼Ťla si─Ö Intronizacj─Ö Jezusa Króla z kalendarza wydarze┼ä religijnych. Wielu ksi─Ö┼╝y proboszczów wzbrania si─Ö przed przeprowadzeniem w swej parafii Intronizacji Jezusa Króla, gdy┼╝ b┼é─Ödnie uwa┼╝a, ┼╝e chodzi o zaprowadzenie w ich ko┼Ťciele parafialnym jeszcze jednego nabo┼╝e┼ästwa. Poniewa┼╝ ró┼╝nych nabo┼╝e┼ästw, ju┼╝ istniej─ůcych, jest sporo (Nabo┼╝e┼ästwo Pierwszych Pi─ůtków, Pierwszych Sobót, Nabo┼╝e┼ästwa Maryjne, do Bo┼╝ego Mi┼éosierdzia, do Micha┼éa Archanio┼éa itd.), pytaj─ů si─Ö: Po co dodawa─ç nowe? Otó┼╝ Akt Intronizacyjny nie jest nowym nabo┼╝e┼ästwem, ani w ogóle nabo┼╝e┼ästwem, ale jednorazowym, formalnie wyra┼╝onym aktem wiary, w to, ┼╝e Jezus jest Mesjaszem-Królem, przez którego, w którym i dla którego wszystko istnieje. On jest jedynym w┼éadc─ů ┼Ťwiata, którego panowanie nad sob─ů ka┼╝dy ma uzna─ç, ale tez mo┼╝e si─Ö przeciw Niemu zbuntowa─ç, tak jak przeciw Bogu zbuntowa┼é si─Ö Lucyfer i cz─Ö┼Ť─ç wojska niebieskiego. Akt Intronizacyjny de facto os─ůdza ksi─Ö┼╝y i ┼Ťwieckich i ca┼éy Ko┼Ťció┼é – czy s─ů wierni Bogu? Po co ten Akt dokonywa─ç wyja┼Ťniaj─ů s┼éowa Piusa XI zawarte w encyklice Miserentissimus Redemptor: Gdy wszyscy wierni powszechnie zrozumiej─ů, ┼╝e musz─ů walczy─ç odwa┼╝nie i bez ustanku pod sztandarami Chrystusa Króla, b─Öd─ů si─Ö stara─ç z gorliwo┼Ťci─ů apostolsk─ů, by przyprowadzi─ç do Boga niewierz─ůcych i buntowników, i b─Öd─ů si─Ö stara─ç, by prawa samego Boga by┼éy nienaruszone. Walka z lucyferycznymi zast─Öpami spod znaku kielni i gwiazdy, z burzycielami panowania Jezusa Króla nad narodami ochrzczonymi, rozpocz─Öta w XVIII wieku, trwa do dzi┼Ť. Poniewa┼╝ ta walka trwa, trzeba wyzna─ç wiar─Ö ┼Ťw. Piotra: Ty jeste┼Ť Król, Syn Boga ┼╗ywego (Mt 16,16) i wiar─Ö ┼Ťw. Paw┼éa: Trzeba, a┼╝eby On królowa┼é (1 Kor 15,25). Moc─ů tej wiary nale┼╝y dokona─ç Aktu Intronizacji Jezusa Króla Polski, by nadszed┼é wreszcie upragniony dzie┼ä, w którym poszczególne narody i ca┼éa ludzko┼Ť─ç uzna Jezusa jako swego Króla. Wielokrotnie Pan Jezus o┼Ťwiadczy┼é S.B. Rozalii Celakównie, ┼╝e tylko w tym jest ratunek i ocalenie dla sko┼éatanej i sp─Ötanej z┼éem ludzko┼Ťci. Trzeba jednak uwierzy─ç w pos┼éannictwo S.B. Rozalii Celakówny, ┼╝e Akt Intronizacji Jezusa Króla jest dzi┼Ť ┼╝─ůdany od nas przez Boga i ┼╝e tych, którzy go nie dokonaj─ů Bóg potraktuje jak buntowników (por. ┼ük 19,41nn). Pozostawiaj─ůc na boku te wyja┼Ťnienia dotycz─ůce Aktu Intronizacji, zastanówmy si─Ö, o co chodzi w Intronizacji ┼╝─ůdanej przez Boga.

Tylko swemu Królowi ho┼éd sk┼éada─ç b─Ödziesz (por. Flp 2, 9-11) Samo poj─Öcie intronizacja (wyniesienie na tron) okre┼Ťla ceremoni─Ö wyniesienia kogo┼Ť do godno┼Ťci królewskiej. Ceremonia ta zasadniczo sk┼éada si─Ö z dwóch cz─Ö┼Ťci: z aktu ustanowienia króla oraz z aktu oddania si─Ö pod jego w┼éadz─Ö. W systemach w┼éadzy monarchicznej król panowa┼é nad poddanymi w zakresie okre┼Ťlonym prawem królewskim lub prawem danego pa┼ästwa. Uznanie przez poddanych w┼éadcy i jego praw nast─Öpowa┼éo poprzez z┼éo┼╝enie mu ho┼édu. Ceremonia Intronizacji dotyczy tak┼╝e, i przede wszystkim, Pana Jezusa. Wyznajemy bowiem, ┼╝e Jezus jest Królem Wszech┼Ťwiata, a wi─Öc W┼éadc─ů nie tylko wszystkich ludzi i narodów, ale tak┼╝e Panem (Królem) ca┼éego stworzenia. Jego w┼éadanie jest absolutne: Dana Mi jest wszelka w┼éadza w niebie i na ziemi (Mt 28,18). Jest wi─Öc najwy┼╝szym i de facto jedynym W┼éadc─ů: Królem królów i Panem panuj─ůcych (por. Ap 19,16). To panowanie Chrystusa nad pojedynczymi osobami i nad ca┼éymi narodami zostaje proklamowane przez Intronizacj─Ö. Jednak┼╝e w odniesieniu do Pana Jezusa mo┼╝emy mówi─ç o Intronizacji w znaczeniu tylko cz─Ö┼Ťciowym. Jezus otrzyma┼é godno┼Ť─ç królewsk─ů od Ojca, Boga Wszechmog─ůcego, Stworzyciela nieba i ziemi, i cz┼éowiek nic tu doda─ç ani uj─ů─ç nie jest w stanie, tzn. Jezus jest Królem niezale┼╝nie od woli cz┼éowieka. Natomiast od ka┼╝dego cz┼éowieka i od ka┼╝dego narodu zale┼╝y, czy dobrowolnie uzna królewsk─ů godno┼Ť─ç Chrystusa i czy podporz─ůdkuje si─Ö Jego w┼éadzy. Tego aktu (cz─Ö┼Ťciowej Intronizacji) Pan Bóg domaga si─Ö od nas z racji podarowanej nam wcze┼Ťniej wolno┼Ťci wyboru (przez Boga nigdy si┼é─ů nie pogwa┼éconej). Sam wybór jednak poci─ůga za sob─ů ogromne konsekwencje. Odmowa uznania przez cz┼éowieka Jezusa za swego Króla równa si─Ö odrzuceniu cz┼éowieka przez Boga (por. ┼ük 19,27). Dla ludzi jest to konsekwencja najstraszniejsza. Dokonuj─ůc zatem Intronizacji Jezusa Chrystusa, nie nadajemy Mu godno┼Ťci królewskiej, ale wprowadzamy Go jako naszego Króla na monarszy tron, wystawiony Mu przez jednostk─Ö, jak i zbiorowo przez ca┼éy Naród. Jest rzecz─ů oczywist─ů, ┼╝e gdy nast─ůpi Intronizacja ogólnopolska, Jezus zostanie og┼éoszony Królem Polski. Niestety trzeba z przykro┼Ťci─ů stwierdzi─ç, ┼╝e wielu wspó┼éczesnych modernistów i libera┼éów dra┼╝ni w najwy┼╝szym stopniu sam tytu┼é: Jezus Król Polski. To ich podej┼Ťcie do Intronizacji przywo┼éuje dramat sprzed 2 tysi─Öcy lat faryzeuszy i arcykap┼éanów, którzy ow┼éadni─Öci duchem nienawi┼Ťci do Jezusa Króla Izraela, doprowadzili do zag┼éady w┼éasnego narodu. Trzeba ufa─ç, ┼╝e tym razem wi─Ökszo┼Ť─ç osób odpowiedzialnych za decyzje podejmowane w imieniu naszego Narodu nie dopu┼Ťci do buntu przeciw swemu Królowi. Tym bardziej trzeba te┼╝ uwa┼╝a─ç na próby zast─Öpowania Intronizacji Jezusa Króla Intronizacj─ů Jego Naj┼Ťwi─Ötszego Serca, bowiem wrogowie Intronizacji, widz─ůc, ┼╝e nie mog─ů jej zahamowa─ç, usi┼éuj─ů skierowa─ç ludzk─ů gorliwo┼Ť─ç na temat zast─Öpczy. Nast─Öpstwem Intronizacji Jezusa na Króla Polski by┼éaby bowiem zmiana konstytucji i obowi─ůzuj─ůcych praw – niezgodnych z przykazaniami Bo┼╝ymi, a na pa┼ästwo nak┼éada┼éaby obowi─ůzek zaprowadzenia w spo┼éecze┼ästwie sprawiedliwo┼Ťci ewangelicznej. Natomiast takich konsekwencji Intronizacja Naj┼Ťwi─Ötszego Serca Jezusa za sob─ů nie poci─ůga. Nie mniej niebezpieczne s─ů usi┼éowania niektórych teologów, by tytu┼é Jezus Król Polski zast─ůpi─ç innym tytu┼éem np. Jezus Król Wszech┼Ťwiata, i je┼Ťli ju┼╝ uzna─ç przez Intronizacj─Ö Jezusa Królem, to jako Jezusa Króla Wszech┼Ťwiata, a nie jako Jezusa Króla Polski. ┼Ümiesz─ů te wybiegi, które maj─ů na celu jedynie to, by nie obudzi─ç w Polakach ┼Ťwiadomo┼Ťci, ┼╝e maj─ů nad sob─ů Króla, który nimi rz─ůdzi. Jezus Król Wszech┼Ťwiata jest tytu┼éem zbyt ogólnym, by wynika┼éy z niego konkretne relacje i zobowi─ůzania. Te dwie godno┼Ťci s─ů tak od siebie odleg┼ée, jak od tytu┼éu Maryi Królowej Polski odleg┼éy jest tytu┼é Maryi Królowej Nieba i Ziemi. Jeszcze wi─Ökszym bezsensem jest dokonywanie w imieniu w┼éasnym lub narodu Intronizacji Jezusa Króla Wszech┼Ťwiata. Jest to wchodzenie w kompetencje Boga i powtarzanie czego┼Ť niepowtarzalnego, gdy┼╝ Intronizacji Jezusa na Króla Wszech┼Ťwiata po Jego Wniebowst─ůpieniu dokona┼é Bóg Ojciec i to raz na zawsze (por. Ap 5). Z tego wzgl─Ödu tylko pycha lub g┼éupota mo┼╝e podpowiada─ç ludziom, by dokonywali Intronizacji Jezusa Króla Wszech┼Ťwiata. To co cz┼éowiek powinien uczyni─ç zgodnie z wol─ů Jedynego Boga, Króla ca┼éego stworzenia, to uzna─ç Jego panowanie nad sob─ů, nad w┼éasnym narodem przez Akt Intronizacji. Wtedy ka┼╝dy z nas b─Ödzie móg┼é powiedzie─ç zgodnie z prawd─ů, ┼╝e Jezus jest Jego Królem, a w przypadku dokonanego Aktu Intronizacji przez nasz Naród, ┼╝e Jezus jest Królem Polski. Trzeba mie─ç z┼é─ů wol─Ö i ┼Ťlepe serce na dzia┼éanie Ducha ┼Üwi─Ötego, by wyrzeka─ç si─Ö b┼éogos┼éawie┼ästwa, ┼éaski i chluby narodowej, p┼éyn─ůcej z tego tytu┼éu. Wystarczy u┼Ťwiadomi─ç sobie, jak cenny dla naszego Narodu jest fakt i p┼éyn─ůca z niego ┼Ťwiadomo┼Ť─ç, ┼╝e Maryja jest Królow─ů Polski. Og┼éoszenie Jezusa Królem Polski nie stoi na przeszkodzie, by zosta┼é uznany przez Litwinów Królem Litwy czy przez Hindusów Królem Indii. Wr─Öcz przeciwnie, przyk┼éad Polski powinien dopomóc innym narodom w uznaniu Jezusa swym Królem.

Zasadno┼Ť─ç Aktu Intronizacji

Wezwanie do Intronizacji zasadza si─Ö w relacji Boga do cz┼éowieka, wyra┼╝a najg┼é─Öbszy sens Objawienia oraz wynika z faktu bycia chrze┼Ťcijaninem. T─Ö triad─Ö znacze┼ä pokrótce rozwin─Ö.

Bóg w relacji do stworzenia zawsze jest Królem.

Jest to relacja pierwsza i najistotniejsza, bo okre┼Ťla pozycj─Ö, powinno┼Ť─ç i p┼éyn─ůce z niej konsekwencje dotycz─ůce ludzi i anio┼éów. Nie przeszkadza to, ┼╝e Bóg jako Król jest zarazem naszym Stworzycielem, Ojcem, Zbawicielem itd. Jednak┼╝e zarówno w chwale nieba, jak i na ziemi wobec stworzenia jedynie On jest Królem – Tym, który ustanawia prawa, któremu stworzenie s┼éu┼╝y, któremu sk┼éada ho┼éd (kult) czci, uwielbienia i chwa┼éy; jest Tym, który s─ůdzi ┼╝ywych i umar┼éych. Jednym s┼éowem Bóg jako Król rz─ůdzi wszystkim, co stworzy┼é. W Pi┼Ťmie ┼Üwi─Ötym Starego i Nowego Testamentu, od Ksi─Ögi Rodzaju po Apokalips─Ö ┼Ťw. Jana, Bóg objawia si─Ö cz┼éowiekowi jako Jedyny Król anio┼éów, ludzi i wszystkich narodów ziemi (Ps 47). Jezus Bóg jest zst─Öpuj─ůcym z nieba Królem-Mesjaszem, który w Imi─Ö Ojca sprawuje królewsk─ů w┼éadz─Ö nad ca┼éym stworzeniem. Chrze┼Ťcijanie s─ů tymi, którzy uwierzyli, ┼╝e Jezus jest obiecanym Królem-Mesjaszem, który mia┼é przyj┼Ť─ç na ziemi─Ö. To, ┼╝e Jezus jest Królem, stanowi okre┼Ťlenie dla samego chrze┼Ťcija┼ästwa i stanowi istot─Ö ┼╝ycia wiary ka┼╝dego ochrzczonego. Dobitnie na ten temat wypowiedzia┼é si─Ö Prefekt Kongregacji Nauki Wiary, Kardyna┼é Józef Ratzinger, obecny Ojciec ┼Üwi─Öty: ┼Üwi─Öto Chrystusa Króla jest ┼Ťwi─Ötem ┼Ťwie┼╝ej daty, lecz jego tre┼Ť─ç jest tak stara jak sama wiara chrze┼Ťcija┼äska, albowiem s┼éowo Chrystus nie jest niczym innym, jak greckim t┼éumaczeniem s┼éowa Mesjasz: pomazaniec, król. Jezus z Nazaretu, ukrzy┼╝owany Syn cie┼Ťli, jest tak bardzo Królem, ┼╝e tytu┼éem Królewskim sta┼éo si─Ö Jego Imi─Ö. Nazywaj─ůc samych siebie chrze┼Ťcijanami, okre┼Ťlamy si─Ö sami jako ludzie Króla, jako ludzie, którzy uznaj─ů w Nim Króla. (w: S┼éu┼╝y─ç prawdzie, Wroc┼éaw 1986, s. 368). Sam Ko┼Ťció┼é zbudowany jest na prawdzie wiary, na dogmacie, ┼╝e Jezus jest Królem (Mesjaszem) i Bogiem (por. J 20,31). T─Ö wiar─Ö Ko┼Ťció┼é pierwszych wieków i ┼Ťredniowiecza otacza┼é podobna trosk─ů jak Eucharysti─Ö, która tu na ziemi uobecnia Jezusa Króla. Za┼éamanie tej wiary nast─ůpi┼éo pod wp┼éywem zwodniczych ideologii humanizmu o┼Ťwieceniowego i trwa do dzi┼Ť – konsekwencje tego uka┼╝─Ö w cz─Ö┼Ťci II. Czy w tej sytuacji Bóg nie powinien za┼╝─ůda─ç od ludzi i narodów, by w sposób deklaratywny poprzez Akt Intronizacyjny potwierdzili wiar─Ö przodków, ┼╝e uznaj─ů Go swym Królem? Czy uwa┼╝aj─ůc siebie za chrze┼Ťcijan, a zarazem wymawiaj─ůc si─Ö od Intronizacji, nie sprowadzamy religii do fikcji? By zrozumie─ç wag─Ö Intronizacji, dla paradoksu spróbujmy sobie wyobrazi─ç pewien absurd, ┼╝e kto┼Ť wchodzi do Królestwa Jezusa – Ko┼Ťcio┼éa, czuje si─Ö jego obywatelem, ale nie uznaje Jezusa za swego króla. Bior─ůc pod uwag─Ö, ┼╝e nad cz┼éowiekiem panuje albo Jezus, albo Lucyfer, i nie ma pró┼╝ni ani trzeciej mo┼╝liwo┼Ťci, to absurd jest tym wi─Ökszy, gdy kto┼Ť uwa┼╝a si─Ö za cz┼éonka Królestwa Jezusa – Ko┼Ťcio┼éa, ale opowiada si─Ö za królestwem ciemno┼Ťci. Postawa ta, poniewa┼╝ odzwierciedla wybór, jakiego niegdy┼Ť dokonali ┼╗ydzi pomi─Ödzy Jezusem a Barabaszem, zawsze prowadzi do aborcji, eutanazji, wojny z narodami errorystami i do innych morderstw i nadu┼╝y─ç, gdy┼╝ Barabasz symbolizuje tylko w┼éadztwo Zabójcy (por. J 8,44). Niestety wielu jest ochrzczonych, którzy uwa┼╝aj─ů si─Ö za wierz─ůcych, a zarazem domagaj─ů si─Ö wprowadzenia lucyferycznych praw, np. aborcji, wolno┼Ťci seksualnej, lichwy, wyzysku ekonomicznego i pracowniczego itd. Poniewa┼╝ ta duchowa schizofrenia prowadzi do coraz wi─Ökszych ciemno┼Ťci i chaosu spo┼éecznego, ko┼äcz─ůcego si─Ö zawsze samozniszczeniem, dokonanie poprzez Akt Intronizacyjny zdecydowanego wyboru pomi─Ödzy Jezusem a Lucyferem, jest ostatni─ů szans─ů na ocalenie prawdy i siebie samych. Jak┼╝e bowiem mo┼╝na g┼éosi─ç Ewangeli─Ö o Królestwie (por. Mt 4,23), milcz─ůc o jego Królu, g┼éosi─ç, ┼╝e Jezus jest moim Zbawicielem, a zarazem ignorowa─ç lub zwalcza─ç Akt Intronizacyjny, poprzez który uznajemy Go swym Królem?

Wymiar doczesny królewskiej w┼éadzy Jezusa

Gdy mówimy o panowaniu Jezusa w dzisiejszym ┼Ťwiecie, to od razu musimy doda─ç, ┼╝e do czasu paruzji zasiada On na tronie w duchowym ┼Ťwiecie cz┼éowieka. Tak wi─Öc w┼éadza i panowanie Jezusa s─ů natury duchowej. Nie oznacza to jednak, ┼╝e nie dotycz─ů one ┼Ťwiata materialnego. Duchowa rzeczywisto┼Ť─ç jest wy┼╝sza od materialnej, a duch panuje nad materi─ů (gdy jest odwrotnie, wyst─Öpuje zjawisko zniewolenia i degradacji godno┼Ťci osoby). Z tego wzgl─Ödu duchowe w┼éadztwo Jezusa kieruje ca┼é─ů aktywno┼Ťci─ů ludzk─ů i wszelkimi relacjami mi─Ödzyosobowymi. Panowanie Chrystusa nad cz┼éowiekiem przenika zatem ca┼é─ů jego rzeczywisto┼Ť─ç osobow─ů, spo┼éeczn─ů, gospodarcz─ů i polityczn─ů. A uznanie b─ůd┼║ nie uznanie Jego godno┼Ťci i w┼éadzy królewskiej decyduje o tym, jakimi prawami dany cz┼éowiek czy naród b─Ödzie si─Ö rz─ůdzi┼é i jakie owoce tych rz─ůdów b─Ödzie zbiera┼é. Tak wi─Öc w rzeczywisto┼Ťci duchowej, objawionej nam przez Boga, Intronizacja jako akt uznania nad sob─ů Jezusa Króla i poddania si─Ö pod Jego w┼éadz─Ö jest pierwszym i podstawowym wymogiem wiary. Taki jest sens Intronizacji objawionej w Pi┼Ťmie ┼Üwi─Ötym i takiej Intronizacji domaga┼é si─Ö Jezus niegdy┼Ť od ┼╗ydów, i takiej dzi┼Ť domaga si─Ö od Polski i od wszystkich narodów ┼Ťwiata. Czy to ┼╝─ůdanie nie nape┼énia dzisiejszych w┼éadców ┼Ťwiata l─Ökiem i nie wyzwala w nich podobnej reakcji wrogo┼Ťci: Gdy za┼Ť Jezus narodzi┼é si─Ö w Betlejem, w Judei za panowania króla Heroda, oto M─Ödrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: Gdzie jest nowo narodzony król ┼╝ydowski? (…) Skoro to us┼éysza┼é król Herod, przerazi┼é si─Ö, a z nim ca┼éa Jerozolima (…) Pos┼éa┼é oprawców do Betlejem i ca┼éej okolicy i kaza┼é pozabija─ç wszystkich ch┼éopców w wieku do lat dwóch (Mt 2,1nn). Dziwi─ç si─Ö mo┼╝na tylko kunktatorom z kr─Ögów ko┼Ťcielnych, którzy wraz z niegodziwymi w┼éadcami ┼Ťwiata spiskuj─ů przeciw Jezusowi Królowi i przeciw Jego Królestwu (Ps 2). Czy u┼Ťwiadamiaj─ů sobie konsekwencje owych dzia┼éa┼ä? ┼üatwo jest stwierdzi─ç, jak ┼Ťwiat wygl─ůda, gdy rz─ůdz─ů nim uzurpatorzy. Je┼Ťli w tym spisku na w┼éadz─Ö Chrystusa uczestniczy wi─Ökszo┼Ť─ç danego spo┼éecze┼ästwa, zapowiada to d┼éug─ů walk─Ö o nastanie tam Królestwa Jezusa i jawi si─Ö mo┼╝liwo┼Ť─ç przegranej: kto gardzi zwiastunami Królestwa Bo┼╝ego, Mn─ů gardzi, lecz kto Mn─ů gardzi, gardzi Tym, który Mnie pos┼éa┼é (por. ┼ük 10,16). Poniewa┼╝ indywidualne uznanie w┼éadzy królewskiej Jezusa zmienia sytuacj─Ö jednostki, lecz zasadniczo nie zmienia sytuacji ca┼éego spo┼éecze┼ästwa, dlatego jest rzecz─ů tak wa┼╝n─ů, by Intronizacja dokonywana by┼éa nie tylko przez poszczególne osoby, lecz tak┼╝e zbiorowo przez ca┼éy naród. By by┼éa dokonana zarówno przez w┼éadze ko┼Ťcielne, jak i ┼Ťwieckie, bo tylko wtedy Królestwo Jezusa b─Ödzie mog┼éo w danym pa┼ästwie z ca┼é─ů moc─ů zaistnie─ç. ┼╗─ůdanie Pana Boga wobec ludzko┼Ťci, by uzna┼éa Go swoim Królem poprzez wyra┼╝ony oficjalnie i zewn─Ötrznie Akt Intronizacyjny, pojawi┼éo si─Ö na pocz─ůtku XX wieku, a powróci┼éo w naszych czasach z podwójn─ů si┼é─ů za spraw─ů Rozalii Celakówny. W dniu 5 XI 1996 r. dosz┼éo do otwarcia procesu kanonizacyjnego S.B. Rozalii Celakówny, a wkrótce potem do ujawnienia jej misji zwi─ůzanej z Intronizacj─ů. Te dwa wydarzenia wstrz─ůsn─Ö┼éy i z coraz to wi─Öksz─ů moc─ů wstrz─ůsaj─ů elitami duchowymi i politycznymi naszego kraju, zmuszaj─ůc je do wyra┼║nego opowiedzenia si─Ö za lub przeciw Jezusowi Królowi Polski. W misji Rozalii jest bowiem wezwanie do dokonania Intronizacji (uznania Jezusa Królem Polski), skierowane zarówno do w┼éadz ko┼Ťcielnych, jak i ┼Ťwieckich: Jest ratunek dla Polski, je┼Ťli Mnie uzna za swego Króla i Boga w zupe┼éno┼Ťci przez Intronizacj─Ö, nie tylko w poszczególnych cz─Ö┼Ťciach kraju, ale w ca┼éym pa┼ästwie z rz─ůdem na czele… (Rozalia Celakówna, Pisma). To ┼╝─ůdanie Pana Jezusa, by Aktu Intronizacji w imieniu naszego Narodu dokona┼éy razem i jednomy┼Ťlnie w┼éadze ko┼Ťcielne (episkopat) i w┼éadze ┼Ťwieckie (prezydent z parlamentem i rz─ůdem), stanowi istot─Ö pos┼éannictwa Rozalii i w dziejach chrze┼Ťcija┼ästwa jest absolutn─ů nowo┼Ťci─ů. Szczególnie zaskakuje fakt konieczno┼Ťci udzia┼éu w Intronizacji w┼éadz ┼Ťwieckich. Niezwyk┼éo┼Ť─ç i rang─Ö tego ┼╝─ůdania wyra┼╝a ostrze┼╝enie Boga, skierowane do nas za po┼Ťrednictwem Rozalii, ┼╝e na ┼Ťwiat nadchodzi kara o wiele ci─Ö┼╝sza od kary potopu, a tak┼╝e zapewnienie, ┼╝e Polska nie zginie, o ile uzna w wy┼╝ej opisany sposób Jezusa swym Królem. W ┼Ťlady Polski, jak zosta┼éo to zapowiedziane Rozalii, pójdzie wiele innych narodów, które tak┼╝e uznaj─ů w Jezusie swego jedynego Króla i Boga; tylko one ocalej─ů z powszechnej zag┼éady. Widzimy wi─Öc, ┼╝e w tych postanowieniach Bo┼╝ych Polska odgrywa donios┼é─ů i bardzo odpowiedzialn─ů rol─Ö wobec ca┼éej ludzko┼Ťci. W ┼Ťwietle powy┼╝szych tre┼Ťci powinni┼Ťmy postawi─ç sobie pytanie, czy zwalczanie lub wymawianie si─Ö od Intronizacji nie jest grzechem przeciwko Duchowi ┼Üwi─Ötemu?

W┼éadza ┼Ťwiecka w s┼éu┼╝bie Jezusa Króla

W moich refleksjach nad Intronizacj─ů, w drugiej ich cz─Ö┼Ťci, chcia┼ébym si─Ö g┼éównie skupi─ç na najbardziej niezwyk┼éym wymiarze pos┼éannictwa Rozalii, dotycz─ůcym udzia┼éu w czysto religijnym akcie, jakim jest Intronizacja, w┼éadz ┼Ťwieckich. Wyja┼Ťnienie tej kwestii jest bowiem kluczem do zrozumienia, dlaczego u cz─Ö┼Ťci spo┼éecze┼ästwa Intronizacja wyzwala tak wielkie, negatywne emocje. Gdy mówimy o Intronizacji ogólnonarodowej, trzeba od razu doda─ç, ┼╝e dla Intronizacji g┼éoszonej przez Rozali─Ö udzia┼é w┼éadz ┼Ťwieckich jest warunkiem sine qua non. Innymi s┼éowy Intronizacja Jezusa Króla nie b─Ödzie wa┼╝na bez udzia┼éu w niej w┼éadz ┼Ťwieckich. Zastanówmy si─Ö, dlaczego pojawi┼é si─Ö tak niecodzienny warunek i to dopiero po up┼éywie dwóch tysi─Öcy lat dzia┼éalno┼Ťci Ko┼Ťcio┼éa. Ju┼╝ przy pierwszej pobie┼╝nej refleksji nad tym zagadnieniem mo┼╝na stwierdzi─ç, ┼╝e wezwanie do Intronizacji prowadzi do jawnej konfrontacji wiary z niewiar─ů, uleg┼éo┼Ťci z buntem, chrze┼Ťcija┼ästwa z poga┼ästwem. Jednak┼╝e korzenie tej obecnej konfrontacji si─Ögaj─ů o wiele g┼é─Öbiej, do pocz─ůtków misji Ko┼Ťcio┼éa. Dlatego te┼╝, by zrozumie─ç donios┼éo┼Ť─ç przes┼éania misji S.B. Rozalii, musimy w naszych rozwa┼╝aniach cofn─ů─ç si─Ö do czasów bardzo odleg┼éych, do pocz─ůtków narodzin Królestwa Bo┼╝ego w narodach poga┼äskich. Jezus Król, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego, wst─Öpuj─ůc do nieba, by zasi─ů┼Ť─ç na królewskim tronie po prawicy Ojca, daje Aposto┼éom rozkaz zaprowadzenia na ca┼éym ┼Ťwiecie Królestwa Bo┼╝ego. Misja ta polega na poddaniu królewskiej w┼éadzy Jezusa wszystkich narodów. Ca┼éy ówczesny cywilizowany ┼Ťwiat dost─Öpny Aposto┼éom tworzy┼éo poga┼äskie, pot─Ö┼╝ne Imperium Rzymskie. Poza nim ┼╝y┼éy liczne plemiona barbarzy┼äskie, do których Aposto┼éowie mogli dotrze─ç po uprzednim zdobyciu dla Chrystusa Cesarstwa Rzymskiego. St─ůd walka chrze┼Ťcijan o zaprowadzenie Królestwa Jezusa przez okres trzech pierwszych wieków dotyczy g┼éównie Cesarstwa Rzymskiego. Walka, do której stan─Öli Aposto┼éowie i ich nast─Öpcy, nie polega┼éa na podboju terytorialnym, lecz na pokonaniu w sercach i umys┼éach ludów poga┼äskich ich wierze┼ä i praktyk, które wyra┼╝a┼éy si─Ö w uprawianiu magii, czarów i ró┼╝nych misteriów, pozbawionych jakiejkolwiek moralno┼Ťci (zob. Rz 1,18nn). Dla lepszego zobrazowania tych zmaga┼ä nale┼╝y przywo┼éa─ç w pami─Öci obrazy duchowej walki przekazanej nam na kartach Nowego Testamentu. Dotycz─ů one zmaga┼ä Jezusa i Aposto┼éów ze z┼éymi duchami, które opanowa┼éy ówczesny ┼Ťwiat i ludzi w nim ┼╝yj─ůcych. Mówi─ůc zatem o religiach poga┼äskich i zwi─ůzanych z nimi praktykach i misteriach, musimy pami─Öta─ç, ┼╝e nie by┼éy one wytworem ludzkiej wyobra┼║ni, lecz rzeczywistym kontaktem ze z┼éymi duchami, a zw┼éaszcza z ich w┼éadc─ů Lucyferem, który obdarza┼é swych wyznawców sw─ů moc─ů i sw─ů obecno┼Ťci─ů; chodzi o faktyczn─ů skuteczno┼Ť─ç magii, czarów, wró┼╝b. Aposto┼éowie, pos┼éani jak owce mi─Ödzy wilki, wyrywali diab┼éu ludzi za cen─Ö straszliwych cierpie┼ä, jakie spada┼éy na nich w formie licznych i niezwykle okrutnych prze┼Ťladowa┼ä. Cesarstwo Rzymskie bowiem ca┼éym swym ustrojem strzeg┼éo nienaruszalno┼Ťci demonicznych kultów poga┼äskich. W tej walce dobra ze z┼éem, mi┼éo┼Ťci z nienawi┼Ťci─ů, Ko┼Ťcio┼éa z mocami ciemno┼Ťci chrze┼Ťcija┼ästwo w ko┼äcu odnios┼éo pierwsze wielkie zwyci─Östwo. W roku 313 wspó┼érz─ůdz─ůcy Cesarstwem Konstantyn i Licyniusz nadadz─ů chrze┼Ťcijanom na terenie ca┼éego Imperium Rzymskiego prawo swobodnego wyznawania swej religii, tzw. edykt mediola┼äski. W kilkadziesi─ůt lat potem chrze┼Ťcijanie odnie┼Ťli pe┼éne zwyci─Östwo, gdy cesarz Teodozjusz I w 380 r. naka┼╝e wszystkim obywatelom swego pa┼ästwa wyznawa─ç religi─Ö chrze┼Ťcija┼äsk─ů. Dope┼énieniem tego aktu by┼é edykt cesarski z 392 r., zakazuj─ůcy w ca┼éym Imperium Rzymskim wyznawania wierze┼ä poga┼äskich i uprawiania zwi─ůzanych z nimi demonicznych kultów. By uprzytomni─ç sobie charakter tego zwyci─Östwa i jego donios┼éo┼Ť─ç dla dalszych losów Europy, nale┼╝y ods┼éoni─ç towarzysz─ůcy mu wymiar duchowy: miliony ludzi i niezliczone narody zosta┼éy wówczas uwolnione spod w┼éadania z┼éego ducha i poddane pod panowanie Jezusa Króla. Tak rodzi┼éa si─Ö chrze┼Ťcija┼äska Europa i tworzy┼éa si─Ö nowa cywilizacja. Poniewa┼╝ ewangelizacja jest procesem przeobra┼╝eniowym, któremu podlega spo┼éecze┼ästwo zro┼Ťni─Öte z wytworzonymi przez siebie strukturami organizacyjnymi i prawnymi, kultur─ů i nauk─ů, dlatego te┼╝ chrze┼Ťcija┼ästwo, przeobra┼╝aj─ůc ludzi, zarazem przeobra┼╝a┼éo wszystkie dziedziny ┼╝ycia spo┼éecznego Cesarstwa Rzymskiego, nadaj─ůc im wymiar ewangeliczny. Ten proces powodowa┼é w Europie dziejow─ů przemian─Ö. W miejsce cywilizacji grecko-rzymskiej kie┼ékowa┼éa i wzrasta┼éa cywilizacja chrze┼Ťcija┼äska, stopniowo obejmuj─ůc swym zasi─Ögiem ca┼é─ů Europ─Ö i Azj─Ö Wschodni─ů. Rzecz─ů najbardziej charakterystyczn─ů dla cywilizacji chrze┼Ťcija┼äskiej by┼éo wspó┼édzia┼éanie Ko┼Ťcio┼éa i pa┼ästwa, w┼éadzy duchowej i ┼Ťwieckiej, w umacnianiu w danym narodzie Królestwa Bo┼╝ego i w strze┼╝eniu go przed wrogami.

Podstawy cywilizacji chrze┼Ťcija┼äskiej

Pomijam w tym artykule zagadnienie supremacji w┼éadzy papieskiej (papie┼╝ namiestnikiem Jezusa Króla) nad w┼éadz─ů cesarsk─ů lub królewsk─ů i tylko odwo┼éam si─Ö do egzemplarnego modelu funkcjonowania tej dwuwa┼édzy w cywilizacji chrze┼Ťcija┼äskiej, by ukaza─ç niezbywalno┼Ť─ç wynikaj─ůcego z niej sojuszu (wspólnoty) tronu i o┼étarza, czyli ┼Ťcis┼éego wspó┼édzia┼éania w┼éadzy pa┼ästwowej z w┼éadz─ů ko┼Ťcieln─ů. Wspó┼édzia┼éanie pa┼ästwa i Ko┼Ťcio┼éa w obronie religii chrze┼Ťcija┼äskiej i w normowaniu ┼╝ycia obywateli wed┼éug jej zasad, zaistnia┼ée na prze┼éomie IV i V w., w nast─Öpnych wiekach by┼éo nieustannie pog┼é─Öbiane nie tylko praktycznie, ale te┼╝ i teoretycznie przez rozwój my┼Ťli teologicznej. U progu IX w. jawi si─Ö dojrza┼éy model sojuszu (nierozerwalno┼Ťci Ko┼Ťcio┼éa od pa┼ästwa) tronu i o┼étarza. W roku 800 mia┼éo miejsce donios┼ée wydarzenie: Król franko┼äski Karol Wielki, mieni─ůc si─Ö w┼éadc─ů chrze┼Ťcija┼äskim, przyj─ů┼é w Rzymie z r─ůk papie┼╝a Leona III koron─Ö cesarsk─ů. Tak powsta┼ée w Europie cesarstwo chrze┼Ťcija┼äskie, zwi─ůzane ┼Ťci┼Ťle z papiesk─ů w┼éadz─ů, by┼éo ukoronowaniem d┼éugoletniego wysi┼éku Ko┼Ťcio┼éa, którego celem by┼éa konsolidacja i organizacja wspólnoty pa┼ästw chrze┼Ťcija┼äskich na nowych podstawach. Cesarz Karol Wielki, w nawi─ůzaniu do chrze┼Ťcija┼äskich cesarzy cesarstwa rzymskiego, sta┼é si─Ö obro┼äc─ů Ko┼Ťcio┼éa w tym zakresie, jaki nale┼╝a┼é do kompetencji w┼éadzy ┼Ťwieckiej. W ten sposób idea udzia┼éu w misji Jezusa w┼éadców ┼Ťwieckich zaprowadza┼éa w Europie Królestwo Bo┼╝e (Respublica Christiana) na ostatecznych zasadach. Cesarz jako pomazaniec Bo┼╝y mia┼é kierowa─ç w sprawach doczesnych ca┼é─ů chrze┼Ťcija┼äsk─ů spo┼éeczno┼Ťci─ů (Christianus populus) w nierozerwalnej wspólnocie (sojuszu) z w┼éadz─ů duchow─ů, papiesk─ů. Podkre┼Ťlam bardzo dobitnie s┼éowa w nienaruszalnej wspólnocie, gdy┼╝ od nienaruszalno┼Ťci tej wspólnoty uzale┼╝niony by┼é ca┼éy nowo ustanowiony porz─ůdek chrze┼Ťcija┼äskiej Europy, stanowi─ůcy zarazem fundament cywilizacji chrze┼Ťcija┼äskiej z dwóch racji. Po pierwsze, przy modelu dwuw┼éadzy w pa┼ästwach chrze┼Ťcija┼äskich jest rzecz─ů absolutnie niemo┼╝liw─ů, by która┼Ť z tych w┼éadz znalaz┼éa si─Ö w duchowej opozycji do drugiej: Królestwo wewn─Ötrznie sk┼éócone nie mo┼╝e si─Ö osta─ç (por. Mt 12,25) lub by która┼Ť z nich s┼éu┼╝y┼éa innym warto┼Ťciom i innemu panu: Nikt nie mo┼╝e dwóm panom s┼éu┼╝y─ç (por. Mt 6,24). Po drugie, w┼éadza duchowa, by nie by┼éa zmuszona przekracza─ç swych kompetencji, musi mie─ç wiernego sojusznika w zarz─ůdzie rzeczami doczesnymi. Pa┼ästwo i Ko┼Ťció┼é musz─ů wzajemnie i ca┼ékowicie na sobie polega─ç i si─Ö uzupe┼énia─ç we wspólnym budowaniu i strze┼╝eniu Królestwa Bo┼╝ego na tym ┼Ťwiecie. By ukaza─ç, jak wa┼╝na jest zasada pomocniczo┼Ťci pa┼ästwa dla prawid┼éowego funkcjonowania organizmu narodu chrze┼Ťcija┼äskiego, wspomn─Ö tylko o kwestii administracji pa┼ästwowej, prawa karnego, obronno┼Ťci itd., le┼╝─ůcych w gestii w┼éadzy ┼Ťwieckiej, która w tym celu posiada odpowiednie ┼Ťrodki i narz─Ödzia. Zerwanie tej zasady oznacza┼éoby zburzenie ca┼éego porz─ůdku obowi─ůzuj─ůcego narody przynale┼╝─ůce do cywilizacji chrze┼Ťcija┼äskiej. Dla lepszego zrozumienia nieodzowno┼Ťci sojuszu tronu i o┼étarza, musimy u┼Ťwiadomi─ç sobie charakter zagro┼╝e┼ä, z którymi boryka┼éy si─Ö wówczas narody chrze┼Ťcija┼äskie. Zagro┼╝enie, to najbardziej widoczne, p┼éyn─Ö┼éo nieustannie ze strony plemion barbarzy┼äskich. W zwalczaniu tego zagro┼╝enia wspó┼édzia┼éanie Ko┼Ťcio┼éa i pa┼ästwa by┼éo nieuchronne i nikt tego nie kwestionuje. Obok wroga zewn─Ötrznego nieustannie ujawnia┼é si─Ö wróg wewn─Ötrzny – duchowy. Do niego zaliczy─ç nale┼╝y wszystkich herezjarchów i inspirowane przez nich herezje. Jednak┼╝e o wiele wi─Öksze zagro┼╝enie duchowe dla chrze┼Ťcija┼ästwa p┼éyn─Ö┼éo ze strony demonicznych kultów i praktyk, nios─ůcych z sob─ů ┼Ťmierteln─ů zaraz─Ö dotykaj─ůc─ů duszy. Trzeba przy tym odró┼╝ni─ç zagro┼╝enie p┼éyn─ůce z wierze┼ä poga┼äskich, w┼éa┼Ťciwych dla plemion barbarzy┼äskich zamieszkuj─ůcych Europ─Ö, od pot─Ö┼╝nych kultów i rytua┼éów demonicznych ┼Ťwiata antycznego, których nieprzerwanym siedliskiem by┼éa Europa po┼éudniowo-wschodnia i Azja. To drugie zagro┼╝enie, szczególnie niebezpiecznie z racji wyrafinowanych praktyk i uwodz─ůcych idei, proponuj─ůce ludziom udzia┼é w oskiej, lucyferycznej wiedzy, mocy i w┼éadzy, by┼éo gorsze od najazdów wrogich armii i wymaga┼éo pe┼énej mobilizacji obronnej od Ko┼Ťcio┼éa i pa┼ästwa, strzeg─ůcych razem duchowych granic chrze┼Ťcija┼ästwa. Z tej potrzeby zrodzi┼éa si─Ö Inkwizycja, oskar┼╝ana i o┼Ťmieszana dzisiaj przez burzycieli starego ┼éadu.

Wrogowie Królestwa Bo┼╝ego

By uzmys┼éowi─ç skal─Ö duchowego zagro┼╝enia cywilizacji chrze┼Ťcija┼äskiej i konieczno┼Ť─ç wspó┼édzia┼éania Ko┼Ťcio┼éa i pa┼ästwa w jego zwalczaniu, przytocz─Ö jeden z licznych faktów historycznych. Otó┼╝ rycerze Zakonu Templariuszy, za┼éo┼╝onego w Jerozolimie w 1118 r. dla obrony pielgrzymów, po upadku Królestwa Jerozolimskiego w 1187 r. wracaj─ů do Europy i osiedlaj─ů si─Ö we Francji. Wkrótce staj─ů si─Ö pot─Ög─ů ekonomiczn─ů i zdobywaj─ů coraz wi─Öksze wp┼éywy polityczne na dworach królewskich. Jednak┼╝e ich dzia┼éalno┼Ť─ç budzi wiele podejrze┼ä z innych racji. S─ů wielkim zagro┼╝eniem dla chrze┼Ťcija┼äskiej Europy z powodu swych heretyckich pogl─ůdów na ┼╝ycie i ┼Ťmier─ç Jezusa oraz demonicznych praktyk, polegaj─ůcych na bezczeszczeniu krzy┼╝a, uprawianiu czarnej magii, magii seksualnej i kultu szatana. W pi─ůtek 13 pa┼║dziernika 1307 r. król francuski Filip IV Pi─Ökny, w porozumieniu z papie┼╝em Klemensem V, przeprowadza nag┼é─ů akcj─Ö militarn─ů, której celem by┼éo uwi─Özienie Templariuszy. W samym Pary┼╝u zostaje uwi─Öziony wielki mistrz zakonu Jakub de Molay wraz ze 140. rycerzami. Równocze┼Ťnie dokonano aresztowa┼ä cz┼éonków zakonu na terenie ca┼éej Francji. Proces Templariuszy trwa┼é kilka lat. W toku przes┼éucha┼ä prowadzonych przez Inkwizycj─Ö ko┼Ťcieln─ů, której przewodniczy┼é Inkwizytor brat Wilhelm z Pary┼╝a, ustalono, ┼╝e Templariusze w czasie swego pobytu w Palestynie przej─Öli od ludów Wschodu gnostyck─ů wiedz─Ö i demoniczne misteria, czcz─ůc Lucyfera w pos─ůgu zwanym Baphometem. Przedstawia┼é on skrzydlatego koz┼éa z wielkimi rogami, z pi─Öcioramienn─ů gwiazd─ů na ┼ébie, siedz─ůcego na ujarzmionym globie jak na tronie. Inskrypcja Baphomet czytana wspak, wed┼éug kryptografii kaba┼éy ┼╝ydowskiej znaczy: ojciec ┼Ťwi─ůtyni pokoju wszystkich ludzi. Templariusze czcili zatem w miejsce Boga Ojca, innego ojca (Lucyfera), budowniczego nowej ┼Ťwi─ůtyni (nowego ┼éadu), wszystkich ludzi (wymiar globalny). W roku 1310 spalono na stosie 54 Templariuszy, a w 4 lata pó┼║niej zgin─ů┼é na stosie wielki mistrz Jakub de Molay z trzema innymi najbli┼╝szymi wspó┼épracownikami. Chocia┼╝ papie┼╝ Klemens V bull─ů Vox clamantis zniós┼é Zakon Templariuszy, a nast─Öpnie zakaza┼é pod kar─ů ekskomuniki w jakikolwiek sposób nawi─ůzywa─ç do jego tradycji, to jednak przywleczonej ze Wschodu zarazy okultyzmu nie uda┼éo si─Ö ju┼╝ z Europy usun─ů─ç. Kult Baphometa, nadal szerzony w g┼é─Öbokiej konspiracji przez zbieg┼éych Templariuszy, odrodzi┼é si─Ö z ca┼é─ů si┼é─ů w Zakonie Ró┼╝okrzy┼╝owców, si─Ögaj─ůcym swymi pocz─ůtkami XV wieku. Przypuszcza si─Ö, ┼╝e ci protoplasci wspó┼éczesnej masonerii, nieprzejednani wrogowie Ko┼Ťcio┼éa katolickiego, nazw─ů sw─ů nawi─ůzali do czerwonego krzy┼╝a zdobi─ůcego p┼éaszcze Templariuszy. Nota bene jednym z ojców zjednoczonej pod w┼éadz─ů Baphometa Europy by┼é ró┼╝okrzy┼╝owiec Jan Amos Kome┼äski (1592-1670), zwany te┼╝ Comeniusem. Pochodzi┼é on z Moraw z rodziny husyckiej i oficjalnie przynale┼╝a┼é do gro┼║nej sekty Braci Czeskich. G┼éównie dzia┼éa┼é w Polsce, w Lesznie, gdzie para┼é si─Ö szkolnictwem, opracowuj─ůc zasady dydaktyki w zgodzie ze swymi przekonaniami. Obecnie projekt Comenius jest wcielany przez Uni─Ö Europejsk─ů w polskim szkolnictwie. Spu┼Ťcizn─Ö po Ró┼╝okrzy┼╝owcach przej─Ö┼éa z czasem masoneria, a sam Comenius uwa┼╝any jest przez J. Giertycha za jednego z g┼éównych twórców masonerii. Tych par─Ö faktów, podanych w wielkim skrócie, powinno nam u┼Ťwiadomi─ç, jak wielkim zagro┼╝eniem dla cywilizacji chrze┼Ťcija┼äskiej, a obecnie dla naszego Narodu jeszcze katolickiego, stanowi┼éy zr─Öby antyko┼Ťcio┼éa, budowane ju┼╝ w ┼Ťredniowieczu przez wyznawców okultyzmu. Zasada bowiem walki o w┼éadz─Ö nad ┼Ťwiatem mi─Ödzy dobrem a z┼éem jest zawsze ta sama. Jezus posy┼éa Aposto┼éów z misj─ů poddania pod Jego panowanie wszystkich narodów. Lucyfer dzia┼éa tak┼╝e w podobny sposób, posy┼éaj─ůc na ┼Ťwiat swych aposto┼éów okultyzmu z podobnym zadaniem. Walka o dusze ludzkie w razie przegranej jest dla chrze┼Ťcijan o wiele gro┼║niejsza w skutkach, ni┼╝ wszystkie krwawe najazdy wrogów zewn─Ötrznych i toczonych w ci─ůgu historii wojen. Czy Ko┼Ťció┼é i w┼éadcy chrze┼Ťcija┼äscy w tej walce na ┼Ťmier─ç i ┼╝ycie wieczne nie mieli prawa ucieka─ç si─Ö do ┼Ťrodków ostatecznych, jakimi by┼éy tortury i p┼éon─ůce stosy? Je┼Ťli w walce z Saracenami czy Turkami nie przebierano w ┼Ťrodkach, morduj─ůc setki tysi─Öcy ludzi i pal─ůc ogniem wielkie po┼éacie ziemi wraz z osadami i miastami, to nikt nie podwa┼╝a s┼éuszno┼Ťci tych dzia┼éa┼ä. Je┼Ťli w walce o wiele bardziej bezwzgl─Ödnej i straszniejszej, bo duchowej, prowadzonej w obronie narodów chrze┼Ťcija┼äskich skazano na ┼Ťmier─ç ludzi walcz─ůcych po stronie Lucyfera, to wspó┼écze┼Ťni tryumfatorzy nowego porz─ůdku ┼Ťwiata nie znajduj─ů dla tych dzia┼éa┼ä granic pot─Öpienia. Zapytajmy si─Ö có┼╝ takiego si─Ö sta┼éo, ┼╝e w ┼Ťwiecie nam wspó┼éczesnym nast─ůpi┼éa tak radykalna zmiana nastawienia do Ko┼Ťcio┼éa i narodów chrze┼Ťcija┼äskich, a wraz ni─ů przewrotna ocena faktów historycznych.

Dechrystianizacja Europy

Przyjmuje si─Ö, ┼╝e cywilizacja chrze┼Ťcija┼äska trwa┼éa w Europie od V do XV wieku. Có┼╝ zatem j─ů zniszczy┼éo? Nie najazdy barbarzy┼äców, lecz tajne stowarzyszenia i zwi─ůzki osób skupionych wokó┼é Baphometa! Ludzie ci doskonale w nich zorganizowani przenikali stopniowo do w┼éadz pa┼ästwowych i ko┼Ťcielnych, do urz─Ödów i uniwersytetów, zwodzili filozofi─Ö i teologi─Ö, demoralizowali szkolnictwo, desakralizowali sztuk─Ö itd. Wszystko i wszystkich poddawali pod w┼éadz─Ö Lucyfera, szerz─ůc, na ile si─Ö tylko da┼éo, w danym okresie historii ba┼éwochwalcze misteria, okultyzm, satanizm i wszelki zam─Öt spo┼éeczny. Dzi┼Ť ┼╝yjemy w ┼Ťwiecie astrologów, wró┼╝ek, magów, uzdrawiaczy, tarota, kaba┼éy, po┼Ťród wszelkich zwyrodnie┼ä seksualnych i równouprawnionych wszystkich religii. Gdyby w naszym czasie ┼╝yli i dzia┼éali Templariusze, cieszyliby si─Ö powszechnym uznaniem i szacunkiem, a niejeden z nich dosta┼éby Nobla lub wyst─Öpowa┼éby w telewizji jako wielki humanista i autorytet moralny. Bo dzi┼Ť ju┼╝ nie ma kto broni─ç duchowych granic Królestwa Jezusa i chroni─ç ludzi ochrzczonych przed ┼Ťmiertelnymi wrogami ich ┼╝ycia wiecznego i ich duszy. Za to nauczono ludzi Ko┼Ťcio┼éa katolickiego wstydzi─ç si─Ö i przeprasza─ç za struktury i za owoc dzia┼éa┼ä obronnych pa┼ästw stanowi─ůcych niegdy┼Ť cywilizacj─Ö chrze┼Ťcija┼äsk─ů. Demonta┼╝ cywilizacji chrze┼Ťcija┼äskiej nast─Öpowa┼é stopniowo, kierowany w sposób przemy┼Ťlany i metodyczny od przesz┼éo 300 lat przez ┼Ťwiatow─ů masoneri─Ö, która wch┼éon─Ö┼éa w siebie wcze┼Ťniejsze i dzia┼éaj─ůce do tej pory, niezale┼╝nie od siebie, wszelkie twory organizacyjne Antychrysta. Dla tego zwyci─Öskiego pochodu z┼éa barier─Ö nie do przebycia wci─ů┼╝ stanowi┼é sojusz Ko┼Ťcio┼éa i pa┼ästwa. Jak d┼éugo on trwa┼é, tak d┼éugo prawo stanowione by┼éo zgodne z prawem Bo┼╝ym, a administracja pa┼ästwowa wymaga┼éa od obywateli przestrzegania norm ko┼Ťcielnych, stosuj─ůc wobec opornych sankcje. Mimo licznych prób (wystarczy wymieni─ç Rewolucj─Ö Francusk─ů) przymierze tronu i o┼étarza okaza┼éo si─Ö dla ┼Ťwiatowej masonerii twierdz─ů wyj─ůtkowo trudn─ů do zdobycia. Po wielu latach szturmu pierwszego wy┼éomu dokonano w Stanach Zjednoczonych Ameryki Pó┼énocnej. Na mocy pierwszej poprawki do konstytucji z roku 1789 zakazano uznawania religii katolickiej za oficjaln─ů, to znaczy spójn─ů z pa┼ästwem. Nast─Öpne zwyci─Östwo masoneria odnios┼éa we Francji. Na mocy Ustawy o stowarzyszeniach z dnia 2 lipca 1901 r. zlikwidowano we Francji setki klasztorów, a w konsekwencji doprowadzono do zamkni─Öcia tysi─Öcy szkó┼é katolickich. Wkrótce potem na mocy Ustawy o separacji Ko┼Ťcio┼éa od pa┼ästwa z dnia 9 grudnia 1905 r. pozbawiono Ko┼Ťció┼é katolicki osobowo┼Ťci prawnej – stan ten trwa do dzi┼Ť. W roku 1911 wielki mistrz masonerii portugalskiej, Magalhaes Lima, na kongresie maso┼äskim w Rzymie by┼é entuzjastycznie fetowany za wypowied┼║: Przez 10 miesi─Öcy naszych rz─ůdów uczynili┼Ťmy to, czego inni nie mogli uczyni─ç przez wiele lat. Wyp─Ödzili┼Ťmy Jezuitów, zlikwidowali┼Ťmy zgromadzenia religijne, wprowadzili┼Ťmy prawo rozwodów i oddzielili┼Ťmy pa┼ästwo od Ko┼Ťcio┼éa. W innych krajach walka jeszcze trwa┼éa i dlatego w roku 1922, w czasie zjazdu ló┼╝ Wielkiego Wschodu, który odby┼é si─Ö w Genewie, ustalono dalszy program walki z Ko┼Ťcio┼éem, obowi─ůzuj─ůcy wszystkie lo┼╝e. W programie tym jeden z sze┼Ťciu g┼éównych punktów (oprócz popierania organizacji wolnomularskich i teozoficznych, ruchu sekciarskiego oraz zwalczania szkó┼é religijnych) stanowi┼é zapis o d─ů┼╝eniu do rozdzia┼éu Ko┼Ťcio┼éa od pa┼ästwa. Zdawano sobie bowiem spraw─Ö, ┼╝e Ko┼Ťció┼é pozbawiony os┼éony pa┼ästwa zostanie wyrugowany z ┼╝ycia publicznego.

Dzia┼éania obronne Ko┼Ťcio┼éa

W obliczu tych ogromnych zniszcze┼ä dokonanych w ┼╝yciu wielu narodów przez masoneri─Ö, chodzi przecie┼╝ o zbawienie milionów, milionów ludzi, ówczesny Ko┼Ťció┼é walczy┼é tymi ┼Ťrodkami obronnymi, które by┼éy w jego dyspozycji. Masoneria zosta┼éa przez papie┼╝y dok┼éadnie w licznych encyklikach opisana co do swego lucyferycznego pochodzenia i dzia┼éania, i wielokrotnie ob┼éo┼╝ona kl─ůtw─ů. Wszyscy przynale┼╝─ůcy do masonerii lub j─ů popieraj─ůcy zostali przez Ko┼Ťció┼é ekskomunikowani, a sama organizacja na przestrzeni 200 lat zosta┼éa a┼╝ 400 razy pot─Öpiona przez papie┼╝y, co w stosunku do innych sekt stanowi absolutny rekord. Nie mniej zdecydowanie przeciwstawiali si─Ö papie┼╝e próbom rozdzielenia Ko┼Ťcio┼éa od pa┼ästwa. Wystarczy wspomnie─ç encyklik─Ö Vehementer nos, w której papie┼╝ Pius X pot─Öpi┼é rozdzia┼é Ko┼Ťcio┼éa od pa┼ästwa jako zasad─Ö absolutnie fa┼észyw─ů i niezwykle szkodliw─ů. Szkodliwo┼Ť─ç tej zasady jest tej samej natury co dzia┼éanie si┼é ciemno┼Ťci. Pa┼ästwo, które w swym programie dzia┼éania nie identyfikuje si─Ö z chrze┼Ťcija┼äskimi warto┼Ťciami i zasadami ┼╝ycia, z konieczno┼Ťci musi identyfikowa─ç si─Ö z ideologi─ů lucyferyczn─ů, a tym samym normowa─ç ┼╝ycie spo┼éeczne obywateli wed┼éug jej zasad (np. komunizm, faszyzm, liberalizm, globalizm). Poniewa┼╝ poza Bogiem chrze┼Ťcijan istnieje tylko jeden uzurpator – Lucyfer (ukrywa si─Ö on pod wieloma imionami, co czyni pozór wielo┼Ťci religii i bóstw), ┼Ťwiat, wy┼éamuj─ůc si─Ö z ram chrze┼Ťcija┼ästwa, musi z konieczno┼Ťci dosta─ç si─Ö pod jego w┼éadanie. Na pytanie: Jak mogli dopu┼Ťci─ç do tego zwyci─Östwa szatana ludzie ochrzczeni?, odpowiadam pytaniem retorycznym: Jak mogli powiesi─ç swego Króla na drzewie krzy┼╝a ludzie obrzezani? Zdrada dziesi─ůtków milionów ludzi na przestrzeni ostatnich kilkuset lat, ┼Ťwieckich i duchownych, którzy przystali do masonerii, spowodowa┼éa, ┼╝e we wszystkich narodach dotkni─Ötych laicyzacj─ů pa┼ästwa nast─Öpowa┼éa detronizacja Jezusa Króla. Dla zobrazowania tego dramatu, który nadal rozgrywa si─Ö na naszych oczach, przytocz─Ö kilka wypowiedzi papieskich: – papie┼╝ Leon XIII, cytuj─ůc Psalm 2. i s┼éowa Jezusa: Dana Mi jest wszelka w┼éadza na niebie i na ziemi, stwierdza, ┼╝e Jego panowanie musi by─ç najwy┼╝sze, absolutne i od nikogo niezale┼╝ne… i dodaje: B┼éaga─ç b─Ödziemy, by Jezus Chrystus, którego w┼éadzy przecie┼╝ podlegamy, rzeczywi┼Ťcie t─Ö w┼éadz─Ö nad nami wykonywa┼é… Wtedy tylko b─Ödzie mo┼╝na uleczy─ç tak wiele ran, przywróci─ç powag─Ö prawa, zaprowadzi─ç ┼éad i pokój, gdy wszyscy ch─Ötnie i z uleg┼éo┼Ťci─ů przyjm─ů panowanie Chrystusa (encyklika Annum sacrum, 1899 r.); – papie┼╝ Pius XI: Taki potop z┼éa rozla┼é si─Ö w ┼Ťwiecie dlatego, i┼╝ wi─Öksza cz─Ö┼Ť─ç ludzi odsun─Ö┼éa Jezusa Chrystusa i Jego ┼Ťwi─Öte prawa od praktyki swego ┼╝ycia, od rodziny i spraw publicznych…Usuni─Öto Boga, Jezusa Chrystusa, od prawodawstwa i spraw pa┼ästwowych, i o┼Ťwiadczono, ┼╝e w┼éadza nie pochodzi od Boga, ale od ludzi. To by┼éo przyczyn─ů, ┼╝e zachwia┼éa si─Ö sama podstawa w┼éadzy (encyklika Ubi arcano, 1922 r.); – papie┼╝ Pius XI: Dzi┼Ť, gdy rozkazujemy, by ogó┼é katolików czci┼é Chrystusa pod imieniem Króla, tym samym uwa┼╝amy, ┼╝e podajemy jedno z najskuteczniejszych lekarstw na nasze czasy, a tak┼╝e i na zaraz─Ö, która spo┼éecze┼ästwo ludzkie nawiedzi┼éa. Zaraz─ů naszych czasów nazywamy tzw. laicyzm, wraz z jego b┼é─Ödami i niegodziwymi d─ů┼╝eniami… Rozpocz─Öto od zaprzeczenia panowania Chrystusa na wszystkimi ludami. Powoli zrównano religi─Ö Chrystusa z religiami fa┼észywymi i zni┼╝ono j─ů haniebnie do ich rz─Ödu. Nast─Öpnie poddano j─ů w┼éadzom ┼Ťwieckim… Doprawdy im bardziej pomija si─Ö w haniebnym milczeniu najs┼éodsze Imi─Ö naszego Zbawiciela, czy to w zgromadzeniach mi─Ödzynarodowych, czy w parlamentach, tym g┼éo┼Ťniej trzeba je wielbi─ç, rozg┼éaszaj─ůc wsz─Ödzie prawa Jego Królewskiej godno┼Ťci i w┼éadzy (encyklika Quas primas, 1925 r.); – papie┼╝ Pius XI: Gdy jednak w ubieg┼éym wieku, a tak┼╝e i w naszych czasach podst─Öpne machinacje bezbo┼╝nych ludzi doprowadzi┼éy do tego, ┼╝e zacz─Öto si─Ö wy┼éamywa─ç spod najwy┼╝szej w┼éadzy Jezusa Chrystusa i wypowiedziano otwart─ů wojn─Ö Ko┼Ťcio┼éowi, wydaj─ůc prawa oraz ustawy niezgodne z prawem Boskim i naturalnym; gdy na publicznych zebraniach wo┼éano: Nie chcemy, ┼╝eby On by┼é naszym Królem! : Trzeba a┼╝eby Chrystus królowa┼é! (encyklika Miserentissimus Redemptor, 1928 r.); – papie┼╝ Pius XII: Uwa┼╝amy za najwi─Öksz─ů powinno┼Ť─ç Naszego urz─Ödu i najwi─Ökszy obowi─ůzek wobec wspó┼éczesno┼Ťci da─ç ┼Ťwiadectwo prawdzie. (…) A wi─Öc g┼éównym z┼éem, z powodu którego ┼Ťwiat wspó┼éczesny popad┼é w duchowe i moralne bankructwo oraz ruin─Ö, jest niegodziwe i zaiste zbrodnicze usi┼éowanie, by pozbawi─ç Chrystusa Jego Królewskiej w┼éadzy, a tak┼╝e nie przyj─Öcie nadanego przez Chrystusa prawa prawdy oraz odrzucenie prawa mi┼éo┼Ťci, które jako Boskie tchnienie jest ┼╝yciodajn─ů tre┼Ťci─ů i moc─ů Jego w┼éadania. Ratunek i zbawienie dla wspó┼éczesnego cz┼éowieka znajduje si─Ö tylko w czci Chrystusa jako Króla, w uznawaniu uprawnie┼ä wynikaj─ůcych z w┼éadzy, jak─ů On sprawuje, oraz w doprowadzeniu do powrotu poszczególnych ludzi i ca┼éej ludzkiej spo┼éeczno┼Ťci do chrze┼Ťcija┼äskiego prawa prawdy i mi┼éo┼Ťci (encyklika Summi pontificatus, 1939 r.). Powy┼╝sze nawo┼éywania papieskie pozosta┼éy w ┼Ťwiecie bez echa, a po ┼Ťmierci Piusa XII umilk┼éy. Europa kierowana przez o┼Ťwieconych humanistów nadal si─Ö jednoczy w imi─Ö Baphometa, a ca┼éy ┼Ťwiat zmierza ku globalizacji – jednego imperium królestwa ciemno┼Ťci.

Dana ┼Ťwiatu szansa na ocalenie

Na tle tych dziejowych przemian, które ukaza┼éem, dopiero mo┼╝emy w┼éa┼Ťciwie odczyta─ç pos┼éannictwo S.B. Rozalii Celakówny. Jej wielkie or─Ödzie, skierowane w pierwszym rz─Ödzie do Narodu Polskiego, a wyra┼╝aj─ůce ┼╝─ůdanie Pana Jezusa, jedynego Króla narodu ludzi ochrzczonych, a wi─Öc formalnie przynale┼╝─ůcych do Jego Królestwa, by dokona─ç Intronizacji, czyli publicznie uzna─ç Go swym Królem, jest przez Boga dan─ů Polsce i ┼Ťwiatu ostatni─ů szans─ů ocalenia. Rozalia w wielkiej wizji dotycz─ůcej zniszczenia ┼Ťwiata widzi pop─Ökany glob ziemski i gorej─ůc─ů law─Ö niszcz─ůc─ů niczym biblijny potop wszystkie kraje i narody, które odmówi┼éy uznania Jezusa swym Królem. Ta scena nie pozostawia niedomówie┼ä, a jej autentyczno┼Ť─ç potwierdzaj─ů s┼éowa Pana Jezusa w bardzo licznych Jego wypowiedziach, zapisanych w Ewangeliach. Jest ona ponadto ca┼ékowicie zgodna z Apokalips─ů ┼Ťw. Jana, a tak┼╝e z ostrze┼╝eniem przekazanym ┼Ťwiatu przez Matk─Ö Naj┼Ťwi─Ötsz─ů w Fatimie w roku 1917, w czasie wielkiego tryumfu masonerii. Wystarczy zastanowi─ç si─Ö, czy Bóg mo┼╝e zachowa─ç ┼Ťwiat w istnieniu, gdyby ludzko┼Ť─ç upodobni┼éa si─Ö do Lucyfera? Czy nie grozi┼éby wtedy ludzko┼Ťci ten sam los co diab┼éu (zob. Ap 19,19nn)? Jezus Król naby┼é ┼Ťwiat za cen─Ö krwi przelanej i powracaj─ůc, oczy┼Ťci sw─ů w┼éasno┼Ť─ç, karz─ůc przeniewierców, blu┼║nierców i ┼Ťwi─Ötokradców. Przed dniem kary da┼é ┼Ťwiatu dzie┼ä mi┼éosierdzia, czas na opami─Ötanie si─Ö za po┼Ťrednictwem ┼Ťw. Faustyny. Dzi┼Ť przemawia do nas przez S.B. Rozali─Ö Celakówn─Ö, wskazuj─ůc nam ostatni─ů szans─Ö ratunku – Intronizacj─Ö. Osoby z kr─Ögów patriotyczno-narodowych, które zajmuj─ů si─Ö sprawami spo┼éeczno-politycznymi maj─ů ┼Ťwiadomo┼Ť─ç, jak wszystkie organy i dziedziny ┼╝ycia naszego Narodu zosta┼éy poddane w┼éadzy twórców antychrze┼Ťcija┼äskiego ┼éadu. Widz─ů rozpacz w oczach milionów Polaków, oszukanych przez przywódców, og┼éupionych przez media, odartych z godno┼Ťci dzieci Bo┼╝ych, wydziedziczonych z maj─ůtku narodowego przez ludzi ow┼éadni─Ötych duchem z┼éym. Po ludzku my┼Ťl─ůc, z tej opresji duchowej i materialnej, w jakiej znalaz┼é si─Ö nasz Naród, nie ma wyj┼Ťcia. Ale trzeba uwierzy─ç, ┼╝e Bóg wszystko mo┼╝e. Trzeba uwierzy─ç w pos┼éannictwo S.B. Rozalii Celakówny i uchwyci─ç si─Ö tej jedynej szansy na nasze ocalenie. Wierz─Ö, ┼╝e Jezus Król Polski nas obroni i ┼╝e, zgodnie z obietnic─ů objawion─ů wielu ┼Ťwi─Ötym polskim XX wieku, wywy┼╝szy nasz kraj w pot─Ödze i chwale, je┼Ťli tylko wype┼éni Jego wol─Ö, je┼Ťli dokona Intronizacji. Dlaczego moje nawo┼éywanie kieruj─Ö do ludzi ┼Ťwieckich? Nie chc─Ö si─Ö ┼╝ali─ç na oportunizm w┼éadz ko┼Ťcielnych, na opór, jaki w┼Ťród wielu duchownych napotyka sprawa uznania Jezusa Królem Polski. Chc─Ö natomiast w kontek┼Ťcie tego, co uprzednio napisa┼éem, ukaza─ç zadanie ludzi ┼Ťwieckich w dziele Intronizacji. Poniewa┼╝ Bóg ┼╝─ůda, a nale┼╝y to do istoty Jego ┼╝─ůdania, by Aktu Intronizacji dokona┼éy równie┼╝ w┼éadze ┼Ťwieckie, daje to osobom ┼Ťwieckim, a zw┼éaszcza prowadz─ůcym dzia┼éalno┼Ť─ç polityczn─ů, powód i najwy┼╝sz─ů racj─Ö do zaanga┼╝owania si─Ö w walk─Ö o uznanie Jezusa Królem Polski. Ukaza┼éem, jak powstawa┼éa cywilizacja chrze┼Ťcija┼äska, jak wa┼╝ny dla jej istnienia by┼é sojusz Ko┼Ťcio┼éa i pa┼ästwa i w jaki sposób j─ů zniszczono. Przej─Öcie przez antyko┼Ťció┼é w swe r─Öce w┼éadzy ┼Ťwieckiej w pa┼ästwach chrze┼Ťcija┼äskich sta┼éo si─Ö powodem stoczenia si─Ö tych narodów z drogi stromej, prowadz─ůcej do tronu Jezusa Króla. Dzi┼Ť w┼éadza ┼Ťwiecka sta┼éa si─Ö ostoj─ů i protektorem duchowego panowania z┼éa nad narodami. ┼╗─ůdanie zatem Boga, w pe┼éni zasadne, by w┼éadza ┼Ťwiecka ukorzy┼éa si─Ö przed Nim w pokornym Akcie Jego Intronizacji, który ma poci─ůgn─ů─ç za sob─ů przywrócenie w pa┼ästwie ┼éadu Jego Królestwa, jest ultimatum! Niech ta prawda przynagla zw┼éaszcza osoby, które poczuwaj─ů si─Ö do odpowiedzialno┼Ťci za los naszego kraju, w d─ů┼╝eniu do odrestaurowania Królestwa Bo┼╝ego w naszej Ojczy┼║nie. Na wst─Öpie niniejszych rozwa┼╝a┼ä o┼Ťwiadczy┼éem, ┼╝e Intronizacja prowadzi do jawnej konfrontacji z lud┼║mi i strukturami przeciwnymi Królestwu Bo┼╝emu. Sami dobrze widzicie pal─ůc─ů potrzeb─Ö wyzwolenia Polski spod ich wp┼éywu. Trzeba odsun─ů─ç od w┼éadzy ludzi, którzy zdradzili Chrystusa, niezale┼╝nie od tego, czy nosz─ů garnitur czy sutann─Ö, czy swe szaty zdobi─ů fartuszkiem, czy purpur─ů. Trzeba oczy┼Ťci─ç Królestwo Maryi z ba┼éwochwalstwa, z niesprawiedliwo┼Ťci spo┼éecznej, z zak┼éamania, by w ten sposób przygotowa─ç drog─Ö do tronu Polski dla Jezusa Króla. Intronizacja bardziej ni┼╝ woda ┼Ťwi─Öcona sama z siebie ujawni zdrajców. W tej walce nie tylko o doczesno┼Ť─ç, ale tak┼╝e o szcz─Ö┼Ťcie i ┼╝ycie wieczne, niech przyk┼éadem dla nas b─Ödzie osoba ┼Ťwiecka, na pozór nic nie znacz─ůca, skromna piel─Ögniarka, S┼éu┼╝ebnica Bo┼╝a Rozalia Celakówna.

┼╣ród┼éo:

http://www.fronda.pl/blogowisko/wpis/nazwa/intronizacja_jezusa_chrystusa_na_krola_polski

 


powr├│t


Intronizacja

Adresy stron dot. intronizacji Jezusa na kr├│la Polski

Modlitwy

Zbi├│r najpi─Ökniejszych modlitw, pie┼Ťni, kol─Öd i psalm├│w.

Kontakt

koronka@koronkaparafialna.pl
kom: 720 569 523

wykonanie: Pixelirium.pl
© Koronka parafialna 2011 r.